Żółciak siarkowy

Laetiporus sulphureus

Na wierzbach, dębach i innych drzewach. Lato, rzadziej jesień, wiosna.

Owocniki mięsiste, jednoroczne, duże, do 1 m średnicy, kilka warstw płaskich, półkolistych, wachlarzowatych lub łopatkowatych kapeluszy zrośniętych dachówkowato, przyrośniętych do podłoża szerokim, zgrubiałym brzegiem. Powierzchnia kapelusza pomarszczona, barwy pomarańczowej, żółtawopomarańczowej. Rurki do 4 pm długości, siarkowożółte. Miąższ do 3 cm grubości, miękki, soczysty, mięsisty, żółtawy, w smaku lekko kwaśny. Cechy charakterystyczne: rośnie na drzewach liściastych, bardzo rzadko iglastych, jako biotrof lub jako saprotrof (w lasach, parkach, na skwerach). Rośnie na uszkodzonych częściach pni drzew, na różnej wysokości, rzadko wyżej niż 3 m. Wywołuje szybko rozprzestrzeniającą się zgniliznę twardzieli. Jadalny, gdy młody. Bardzo pospolity. Przedmiot zainteresowania badaczy medycznych.