Szyszkowiec łuskowaty

Strobilomyces strobilaceus

Lasy liściaste: dąbrowy, brzeziny i osiczyny. Lato, jesień.

Owocniki duże. Kapelusz 5-15 cm średnicy, pokryty dużymi szarymi, szarobrązowymi lub nawet czarnymi łuskami, mięsisty. Rurki szarobiałe, u starych brązowawe, do 3 cm długości, po uciśnięciu różowiejące. Trzon 8-15x1—3 cm, równej grubości, szary, u starych czarniawobrązowy lub nawet czarny, jędrny, z pierścieniem lub tylko jego pozostałością, włóknisto-kosmaty. Miąższ szarawy, po przekrojeniu lub przełamaniu różowiejący, później płowiejący do szarawo-czarniawego. Cechy charakterystyczne: łuskowaty kapelusz, kosmaty trzon z pierścieniem. Niektóre źródła podają, że jest niejadalny. Bardzo rzadki; dotychczas znaleziony tylko w lasach Żmudzkiego Parku Narodowego. Relikt litewskich puszcz. Ciepłolubny. Chroniony.