Muchomor jadowity

Amanita virosa

Lasy iglaste, dojrzałe bory świerkowe, bory sosnowe z domieszką świerka. Lato, jesień.

Owocniki duże. Kapelusz dorasta do 10 cm średnicy, ostro stożkowaty, u starych spłaszczony, ale z wyraźnym, spiczastym garbkiem, biały, matowy, powierzchnia gładka. Blaszki białe, wolne. Trzon 8-17x1–2 cm, biały, grubiejący ku dołowi, z niepozornym, czasem postrzępionym, odpadającym pierścieniem, podstawa otulona dużą, luźną, nieprzyrośniętą białą pochwą. Miąższ gruby, biały, o zapachu zgniłych ziemniaków i zleżałej rzodkwi. Cechy charakterystyczne: zarodniki okrągłe, amyloidalne, grzyb żółknie pod wpływem roztworu KOH. Rośnie głównie pojedynczo, wśród mchów, w starodrzewach. Śmiertelnie trujący; wyizolowano 6 substancji trujących (polipeptydów). Toksycznością nie ustępuje muchomorowi zielonawemu.