Czubajka kania

Macrolepiota procera

Lasy iglaste i mieszane, skraje lasów, pobocza dróg, miejsca otwarte. Lato, jesień.

Jeden z największych grzybów kapeluszowych; kapelusz ma do 30 cm średnicy i więcej; u młodych powierzchnia gładka, szybko staje się szorstka i popękana, później brązowo łuskowata. Blaszki białe, później kremowe, do 3 cm szerokości. Trzon 10-33x1-4 cm, z drobnymi szarobrązowymi łuseczkami i dużym białym pierścieniem, u podstawy bulwiasto zgrubiały, bez pochwy, która jest charakterystyczna dla muchomorów. Miąższ biały, gąbczasty, o przyjemnym zapachu i smaku. Cechy charakterystyczne: duże, mięsiste, łuskowate owocniki, rosnące tylko w lasach iglastych, częściej w borach sosnowych. Pojawia się pojedynczo lub w niewielkich grupach. Chętnie zbierana. Szczególnie smaczna smażona na maśle. Nie zbiera się jej przy drogach, ponieważ możliwe jest zatrucie zanieczyszczeniami nagromadzonymi w owocnikach.