Strzępiak ceglasty

Inocybe erubescens – Trujące

Parki, rzadziej lasy liściaste. Maj–czerwiec, później rzadko.

Owocniki średniej wielkości. Kapelusz 3–9 cm, stożkowaty, dzwonkowaty, włóknisty, u młodych białawy, później żółtawy, żółtawopomarańczowy, czerwono plamisty. Blaszki białe, później szarobrązowe. Trzon 3-8 (10)x0,5-1,5 cm, grubiejący ku podstawie, biały, bez pierścienia. Miąższ biały, miękki, o nieprzyjemnym zapachu i smaku. Cechy charakterystyczne: kapelusz, blaszki, trzon i miąższ czerwienieją po uciśnięciu lub przełamaniu. Rośnie wiosną, preferuje glebę wapienną. Nierzadki. Grzyb śmiertelnie trujący, zawierający 20 razy więcej muskaryny niż muchomor czerwony. Podobny do pieczarki polnej i jadalnej pieczarki białawej, ale te nie czerwienieją, ich blaszki są czekoladowe, a trzon ma pierścień; podobny także do gęśnicy wiosennej, która jednak nie czerwienieje po uciśnięciu lub przekrojeniu.