Rycerzyk czerwonozłoty

Tricholomopsis rutilans

Martwe drewno iglaste i liściaste. Lato, jesień.

Owocniki duże, mięsiste. Kapelusz 8-15 (25) cm średnicy, brązowawoczerwony, brązowawożółty, fioletowoczerwony, łuseczkowaty. Blaszki żółte, przyrośnięte. Trzon 5—15 (20)x 1—5 cm, żółty, pokryty purpurowoczerwonymi łuseczkami, zdrewniały. Miąższ twardy, niegorzki, żółty, gruby. Cechy charakterystyczne: mięsiste, twarde owocniki, rosnące najczęściej na sośnie i świerku, ale nierzadko także na pniakach brzozy i dębu, zwłaszcza przy ziemi (na korzeniach). Pojawia się pojedynczo lub w niewielkich grupach. Jadalny, cenniejszy od rycerzyka oliwkowożółtego (Tricholomopsis decora), ale dotąd niewykorzystywany jako pożywienie, ponieważ jest twardy i zdrewniały. Bardzo pospolity.