Lejkówka szarawa

Clitocybe nebularis

Lasy iglaste i mieszane, zarośla, wśród traw. Lato (rzadko), jesień (częściej w drugiej połowie).

Owocniki duże. Kapelusz 7-12 (20) cm średnicy, matowy, włóknisty, mięsisty, popielaty. Blaszki białawe, później żółtawe. Trzon 7-12x1-3 cm, białawy, szarawy, brązowawy, mocno przytwierdzony do podłoża. Miąższ biały, szarawy, o ostrym, nieprzyjemnym drzewnym, mącznym zapachu, niegorzki. Cechy charakterystyczne: stare kapelusze pokryte białym nalotem, jakby oprószone mąką. Rośnie gromadnie. Jadalna, chwalona przez niemieckich mykologów. Pospolita. Bardzo podobna do lejkówki Aleksandra, ale różni się popielatymi owocnikami, nieprzyjemnie pachnącym miąższem oraz dłuższym, twardszym trzonem.