Koźlarz białawy

Leccinum holopus

Bagniste brzeziny torfowcowe, rzadziej lasy mieszane. Lato, jesień.

Owocniki małe. Kapelusz o średnicy 3—7 cm, za młodu półkulisty, później wypukło-płaski, szarawy, najczęściej z żółtawo-niebieskawym lub zielonkawym odcieniem. Rurki białe. Trzon 7-10 (12)x1-2 (3) cm, barwy kapelusza, włóknisty, łuseczkowaty. Miąższ biały, po przekrojeniu nie zmienia barwy. Cechy charakterystyczne: podstawa trzonu zielenieje; rośnie w miejscach bagnistych. Rośnie w bagnistych borach sosnowych z brzozą i na torfowiskach niskich. Jadalny, nierzadki. Na Litwie stwierdzono 16 gatunków z rodzaju Leccinum; wszystkie są jadalne, niektóre z nich rzadkie, a zatem bez znaczenia z praktycznego punktu widzenia. Wszystkie koźlarze i kozaki są domem i pokarmem dla mykofagów. Sójki, sarny i inni mieszkańcy lasu ucztują na tych grzybach.