Muchomor szafranowy

Amanita crocea – Jadalne

Lasy iglaste i liściaste, lubi miejsca bagniste. Lato, jesień.

Owocniki duże. Kapelusz o średnicy 5-12 cm, dzwonkowaty, później płaski, z tępym garbkiem, śluzowaty, w suchą pogodę drobno łuseczkowaty, bardzo rzadko z resztkami białego nalotu, ochrowopomarańczowy, ochrowy, brzegi prążkowane. Blaszki białe, szerokie, u starych kremowe. Trzon 8-12 (15)x1-2 cm, grubiejący ku podstawie, pusty, bez pierścienia, żółtawopomarańczowy, drobno łuseczkowaty, z pochwą białą na zewnątrz i żółtą wewnątrz. Miąższ biały, miękki, o przyjemnym zapachu i smaku. Cechy charakterystyczne: kapelusz hełmowaty, wyraźnie prążkowany. Rośnie pojedynczo, rzadko w grupach. Jadalny, ale można go pomylić z muchomorem pospolitym (paprastoji musmirė), dlatego zbieranie go nie jest zalecane. Często rośnie razem z muchomorem rdzawobrązowym, ale dzięki pomarańczowej barwie i drobnym łuseczkom, zwłaszcza na trzonie, łatwo go odróżnić.