Czyreń ogniowy

Phellinus igniarius

Na żywych i martwych drzewach liściastych, rzadko na iglastych. Wiosna, lato, jesień (zima).

Grzyb wieloletni. Owocniki o średnicy do 25 cm, kopytowate (czasem guzowate lub nieregularne), zdrewniałe, twarde, mocno przyrośnięte do drzewa brzegiem. Powierzchnia gładka, z wąskimi koncentrycznymi bruzdami, spękana, matowa lub błyszcząca, czarniawobrązowa lub nawet czarna. Rurki wielowarstwowe, długości 3–5 mm, pory okrągłe, małe, żółtobrązowe, pokryte szarawym nalotem. Miąższ twardy, zdrewniały, grubości do 2 cm. Rośnie pojedynczo lub małymi grupami w lasach, parkach i ogrodach na żywych i martwych drzewach. Wywołuje białą lub żółtawą zgniliznę drewna. Bardzo pospolity.

Podobny do niego jest czyreń osikowy (P. tremulae), który rośnie tylko na żywych osikach. Wywołuje białawą lub żółtawą zgniliznę drewna. Oba te grzyby wyrządzają duże szkody.