Boczniak ostrygowaty

Pleurotus ostreatus

Lasy, parki, pobocza dróg, zagrody, na martwych, rzadziej żywych drzewach liściastych. Lato, zwłaszcza jesień, nawet wiosna, łagodna zima.

Owocniki średniej wielkości, duże. Kapelusz o średnicy 5-12 (15) cm, wachlarzowaty, półkolisty, u starych spłaszczony, mięsisty, powierzchnia gładka, popielatoszara, łupkowoszara, szara, żółtawoszara, czarniawoszara, z fioletowym odcieniem. Blaszki białe, u starych żółtawoszare, szerokie, różowawe, daleko zbiegające na trzon (długo zbiegające), ostrza niezębate. Trzon 1-5x0,5-2,5 cm, ekscentryczny lub boczny, twardy, biały, żółtawy, żółtawobrązowawy, włóknisty. Miąższ dość gruby, biały, miękki, soczysty, niegorzki, o mącznym zapachu. Cechy charakterystyczne: wachlarzowate owocniki, blaszki niezębate. Rośnie pojedynczo, w małych grupach, w koloniach. Cenny grzyb jadalny, uprawiany sztucznie w wielu krajach (także na Litwie). Przedmiot zainteresowania naukowców medycyny.