Mleczaj dołkowany

Lactarius scrobiculatus

Lasy iglaste, zwłaszcza wilgotne, trawiaste świerczyny. Lato, jesień.

Owocniki duże, masywne. Kapelusz dorasta do 25 cm średnicy, strefowany koncentrycznie, włóknisty, mięsisty, śluzowaty, chromowożółty, cytrynowożółty, żółtawoochrowy. Blaszki białawe, później brązowawoochrowe, brązowo plamiste, przyrośnięte, nieco zbiegające. Trzon 3—7x1,5—3,5 cm, żółty, śluzowaty, plamisty. Cechy charakterystyczne: miąższ żółtawy, po przełamaniu lub przekrojeniu ciemnieje, o ostrym, piekącym smaku; mleczko jest białe i pod wpływem powietrza szybko żółknie. Największy mleczaj świerczyn. Rośnie w grupach. Niezbyt pospolity, jadalny; choć jest wpisany do Czerwonej księgi Litwy, wolno go zbierać, ponieważ jest szeroko rozpowszechniony i liczny.