Muchomor cytrynowy

Amanita citrina

Lasy, czasem skraje lasów, zręby, rzadkie drzewostany, jaśniejsze miejsca. Lato, jesień.

Owocniki duże. Kapelusz 8-10 cm średnicy i większy, spłaszczony, bladożółtawozielonkawy, żółtawy, czasem nawet białawy, pokryty nieregularnymi białawymi resztkami osłony. Blaszki białe, później żółtawe, szerokie, gęste, wolne. Trzon 8-12x1-2 cm, ku podstawie grubiejący, zakończenie bulwiasto zgrubiałe, otulone przyrośniętą szorstką pochwą, której tylko górny brzeg jest wolny; powierzchnia trzonu biała, żółtawa, ze zwisającym pierścieniem. Miąższ biały, miękki, o zapachu zgniłych ziemniaków, o nieprzyjemnym smaku. Cechy charakterystyczne: kapelusz, blaszki i trzon żółtawe, o nieprzyjemnym zapachu zgniłych ziemniaków. Rośnie pojedynczo lub w grupach. Trujący. Bardzo pospolity. Dość często spotyka się białą odmianę muchomora cytrynowego (Amnita citrina var. alba (Gilb.) Gilb.) – zdjęcie w prawym rogu. Trująca.