Muchomor rdzawobrązowy

Amanita fulva

Lasy iglaste i liściaste, także miejsca podmokłe. Lato, jesień.

Owocniki duże. Kapelusz o średnicy 5-10 cm, czasem większy, powierzchnia gładka, rzadko z resztkami żółtej osłony, śluzowata, błyszcząca, bladożółtawobrązowa, pomarańczowobrązowa, brzegi prążkowane. Blaszki białe, później żółtawe, wolne. Trzon 7-16x0,5-1,5 cm, biały, bez pierścienia, u podstawy z luźną białawą, brązowawą pochwą. Miąższ biały, miękki, bez szczególnego zapachu i smaku. Cechy charakterystyczne: trzon bez pierścienia, biały, długi, ku podstawie stopniowo grubiejący. Rośnie pojedynczo lub w małych grupach, dość często w podmokłych borach sosnowych, wśród torfowców. Jadalny, ale zbieranie nie jest zalecane, ponieważ można go pomylić z trującym muchomorem pospolitym (lit. paprastoji musmirė). Pospolity.