Łuskwiaczek jeżowaty

Phaeomarasmius erinaceus – Niejadalne

Opadłe gałęzie, gałązki. Lato (rzadko), jesień.

Owocniki drobne. Kapelusz o średnicy 0,5–1,5 (2) cm, u młodych półkulisty, później spłaszczony, lekko wypukły, kolczasto-łuskowaty, czerwonobrązowy, ceglasty lub cynamonowy. Blaszki czerwonobrązowe, przyrośnięte. Trzon 0,5–2x0,2–0,3 cm, włóknisty, drobnołuseczkowaty, barwy kapelusza. Miąższ bladobrązowy. Cechy charakterystyczne: kapelusz i trzon włóknisto-łuskowate, czerwonobrązowe. Rośnie przeważnie jesienią na martwych drobnych gałązkach wierzby, osiki i innych drzew liściastych, pojedynczo lub w małych grupach. Niezbyt pospolity. Niejadalny, mały, ale atrakcyjnie wyglądający grzyb.