Gołąbek szarzejący

Russula decolorans

Lasy iglaste, zwłaszcza bory sosnowe. Lato, jesień.

Owocniki duże. Kapelusz o średnicy 5—12 cm i większy, kopulasty, u starych wypukło-spłaszczony, środek lekko wklęsły, brzegi płatowate i prążkowane; skórka ściąga się do połowy; w wilgotną pogodę śluzowaty, w suchą błyszczący, żółtawobrązowy, pomarańczowoczerwony, blaknący do brązowawego. Blaszki żółtawobiałe, u starych żółte, szaroczarniawe. Trzon 5-10x1-2,5 cm, biały, u starych czarniawy. Miąższ biały, twardy, gruby, w smaku miodowy, bez szczególnego zapachu, czerniejący. Cechy charakterystyczne: kapelusz od żółtawobrązowawego do pomarańczowoczerwonego, blaknący; blaszki i trzon z wiekiem szarzeją i czernieją. Rośnie w grupach, czasem dużych. Bardzo dobry grzyb jadalny. Pospolity. Z tego gołąbka wyodrębniono ważny enzym, russulinę; nadaje się on do produkcji serów dojrzewających enzymatycznie i w pełni zastępuje podpuszczkę (reninę) pozyskiwaną z młodych jagniąt i cieląt.