Koźlarz dębowy

Leccinum quercinum

Dąbrowy, lasy liściaste, iglaste i mieszane. Lato, jesień.

Owocniki okazałe, mięsiste. Kapelusz dorasta do 20 cm średnicy, włóknisty, łuskowaty, pomarańczowobrązowy, czerwonobrązowy. Rurki i pory szare. Trzon 10—15 (20)x2-4 (5) cm, biały, za młodu z białymi, później czerwonawofioletowymi włókienkami. Miąższ biały, twardy, gruby, o przyjemnym zapachu i smaku. Cechy charakterystyczne: rośnie tylko pod dębami, rzadziej pod bukami; po uciśnięciu lub przekrojeniu biały miąższ różowieje, w końcu staje się szarofioletowy. Pojawia się zwykle pojedynczo lub po kilka owocników, w lasach liściastych, iglastych i mieszanych (pod dębami). Jadalny, bardzo wartościowy. Spotykany znacznie rzadziej niż koźlarz pomarańczowożółty i koźlarz czarniawołuskowy.