Złotoskórka ochrowożółta

Phaeolepiota aurea

Skraje lasów, obrzeża zadrzewień, zarośla, brzegi rowów, trawiaste brzegi jezior, brzegi rzek. Jesień, druga połowa lata.

Owocniki duże, okazałe. Kapelusz do 35 cm średnicy i większy, aksamitny, drobnoziarnisty, łuskowaty, złocistej barwy. Młode blaszki okryte skórzastą, żółtą, ziarnistą osłoną, później wolne, żółtawobrązowe, wąskie. Trzon 8—15 (20)x2-6 cm, ku podstawie grubiejący, z błoniastym żółtym pierścieniem, powyżej którego jest białawy, żółtawy, gładki, a poniżej ziarnisty, łuskowaty, w kolorze kapelusza. Miąższ żółtawy, gruby, bez szczególnego zapachu, niegorzki. Cechy charakterystyczne: mięsiste, duże owocniki, drobnołuskowate, ziarniste, z wyraźnym ziarnistym żółtym pierścieniem. Rośnie w dużych grupach, czasem w kręgach, na glebach torfowych. Jadalna. Pospolita. Dużych kapeluszy i trzonów nie należy jeść.