Łuskwiak węglowy

Pholiota highlandensis

Miejsca po ogniskach, pogorzeliska. Lato, jesień.

Owocniki małe. Kapelusz o średnicy 3–5 cm, wypukły, spłaszczony, z garbkiem, czasem wklęsły, czerwonawo żółtobrązowy, zielonkawobrązowy. Młode blaszki kremowe, stare szarobrązowe, czekoladowe, przyrośnięte. Trzon 3-4x0,2-0,5 cm, elastyczny, twardy, bladożółtawy, włóknisty. Miąższ cienki, żółtawy, niegorzki, o zapachu drewna. Cechy charakterystyczne: rośnie wyłącznie na spalonej ziemi i miejscach po ogniskach, co jest nietypowe dla większości grzybów blaszkowych, zwłaszcza dla kruchaweczek, łuskwiaków i maślanek. Rośnie w większych lub mniejszych grupach na starych pogorzeliskach. Niejadalny. Bardzo pospolity. Po pożarach, które zniszczyły lasy, jest jednym z pierwszych, które zaczynają rosnąć w tych miejscach; leśnicy powinni wykorzystywać tę właściwość przy odnawianiu lasów.