Goryczak żółciowy

Tylopilus felleus

Lasy iglaste, najczęściej blisko pni sosen. Lato, jesień.

Owocniki duże. Kapelusz o średnicy 5-15 cm, mięsisty, matowy, niebłyszczący, brązowy z żółtym lub szarym odcieniem. Rurki długości 1,5–2,5 cm, białe, później różowe, pory bardzo drobne, po naciśnięciu brązowiejące. Trzon 6-12x1-5 cm, ku podstawie grubiejący, tylko przy kapeluszu z siateczką z białych, wydłużonych oczek, żółtawobrązowawy. Miąższ biały, niezmieniający barwy, jędrny, później brązowawy, gorzki. Cechy charakterystyczne: spód kapelusza różowy, miąższ gorzki, bardzo podobny do borowika szlachetnego.

Rośnie pojedynczo i w małych grupach w lasach świerkowych i sosnowych. Bardzo pospolity. Niejadalny: po kilkukrotnym gotowaniu traci gorycz, ale mimo to nie nadaje się do jedzenia.